ویژگی های محیط دانشگاه

محیط دانشگاه به‏طور طبیعی، محیط شادابی، نوگرایی، نوآوری و نوزایی است. محیط دانشگاه، محیط بالیدن شخصیت‏ها، جوشیدن استعدادها و بروز و ظهور نقاط درخشان پنهان در شخصیت انسان است. همچنین دانشگاه محیط صفا و خلوص و حقیقت‏جویی هم هست؛ چون مجموعه‏، جوان است. در عین حال دانشگاه نمودار و نشان دهنده حساسیت در برابر پدیده‏های نامطلوب نیز هست؛ یعنی چیزی که از نگاه ارزشی و آرمانی جوان نامطلوب باشد، بیش از همه در محیط دانشگاه نسبت به آن حساسیت به وجود می‏آید، که این حساسیت گاهی با زودرنجی توأم است. همچنین اگر زمینه فراهم باشد، محیط دانشگاه- علی‏رغم آنکه عده‏ای گمان می‏کنند یا می‏خواهند وانمود کنند چنین نیست- محیط گرایش‏های دینی و معنوی لطیف هم هست. این خصوصیاتی است که به طور طبیعی در هر مجموعه دانشگاهی در کشور ما وجود دارد.

محیط دانشگاه باید محیط دینی و دانشجو باید متدین باشد

درباره مسئله دین در دانشگاه‏ها [باید بگویم:] دین، به همین معنای تدین، مورد نظر است. آن تفسیر غلط روشنفکری از دین و همان تصوراتی که بعضی‏ها داشتند و کجروی‏ها و کج فهمی‏هایی که در مسائل دین بوده، آن را نمی‏گویم. تجربه نشان داد که آن تصورات، یک پول سیاه هم ارزش ندارد. من عمرم را در همین چیزها صرف کرده‏ام؛ از دور حرف نمی‏زنم. دین به معنای تدین، یعنی پایبندی به احکام اسلامی، قبول، اذعان و تسلیم. روایت‏ هم دارد، قرآن هم همین است: (انّ الذّین عند الله الاسلام). اسلام یعنی چه؟ «من اسلم و جهه لله» یعنی چه؟ یعنی صورتت را تسلیم خدا کن. این، دین است. مظهرش در مورد احکام شرعی، همین است دیگر. آیا دانشگاه‏های ما این گونه‏اند؟

علتش این است که کسانی دانشگاه را بنیانگذاری کردند که اساس دین را، نه که قبول نداشتند، بالاتر از این بود می‏خواستند اصلاً دین را ریشه کن کنند. می‏بینید دیگر. مگر غیر از این است؟ این، تاریخچه دانشگاه است. این، تاریخچه‏ فرهنگ اروپایی در کشور ما است. کسانی که آن فرهنگ را آوردند، اعتقادشان این بود که اینها حرف‏های مفتی است! روشنفکری جدید، اصلاً این‏طورب متولد شد؛ ضد دین و مخالف با دین و عازم بر قلع و قمع دین دانشگاه هم که طبعاً زایشگاه و پرورشگاه همین روشنفکری جدید اروپایی بود. بنابراین، فضا، فضای غیردینی شد. این فضا، متعلق به دانشگاه وابسته به غرب، پرداخته صنعای غرب و ساخته شده‏های آن دیار بود؛ اما دانشگاه اسلامی چه؟

همه آن مطالبی که راجع به علم و این حرف‏ها گفتیم، آن وقتی معنا پیدا می‏کند که این عالمی که شما درست می‏کنید، متدین باشد؛ والاً اگر عالم بی‏تدین بخواهید، هست. به آمریکا و انگلیس و فرانسه بروید، این‏قدر علمای بزرگ و دانشمندان عالی‏مقام که حالا حالاها مانده شماها به آنها برسید هستند؛ اما بی‏ین، ضد دین، ضد آرمان‏ها و اهداف ما. مگر ما می‏خواهیم آن‏طوری عالم درست کنیم؟ مگر جمهوری اسلامی می‏خواهد عالم بی‏دین درست کند؟

برای ایجاد محیط دینی در دانشگاه، از کلمه تعصب نترسید. هر کسی در دانشگاه- فرقی نمی‏کند که این تشکیلات شما، یک تشکیلات پزشکی باشد یا غیر آن- فکرش این باشد که این حرف‏ها را رها کنید و حالا بگذارید درسشان را بخوانند، این فکر، غلط و مردود است. باید درسشان را با تدین بخوانند. تدین، چیزی نیست که برایش زمانی بگذاریم و بگوییم حالا این مدت را درس بخواند، بعد شروع به تدین کند! تدین که این نیست. تدین، جزو وجود و ذهن انسان است، با انسان رشد می‏کند، شکوفایی پیدا می‏کند و در تمام حرکات انسان اثر می‏گذارد. دین که بیگانه از زندگی نیست. دین، در یک کلمه حرف زدن، در یک اشاره، در یک موضع‏گیری، تأثیر می‏گذارد. انسانی که معتقد به دین است، مگر می‏تواند مدتی بی‏دین زندگی کند؟ محیط دانشگاه، باید محیط دینی باشد. باید این را تأمین کنیم.

منبع: کتاب نکته های ناب (جلداول)